Zapis KTG po porodzie można otrzymać w ramach dokumentacji medycznej prowadzonej przez szpital, w którym odbył się poród. Jak informuje Urazy Okołoporodowe, pacjent ma prawo dostępu do dokumentów dotyczących jego stanu zdrowia i udzielonych świadczeń, a placówka powinna udostępnić je bez zbędnej zwłoki. Pacjentka może zażądać nie tylko karty informacyjnej leczenia szpitalnego, lecz także pełnej historii porodu, zapisów obserwacji, wyników badań oraz wydruków lub danych pochodzących z monitorowania KTG.
Kardiotokografia rejestruje czynność serca płodu oraz aktywność skurczową macicy. W określonych sprawach zapis może pomóc biegłym odtworzyć stan płodu, dynamikę zmian oraz czas reakcji personelu. Nie oznacza to, że sam wykres rozstrzyga o prawidłowości postępowania medycznego. Jest analizowany razem z pozostałą dokumentacją: godzinami badań, wpisami lekarzy i położnych, opisem przebiegu porodu, wynikami gazometrii, stanem noworodka oraz opinią specjalisty. W polskich orzeczeniach sądowych zapisy KTG wielokrotnie stanowiły część materiału ocenianego przez biegłych w sprawach dotyczących przebiegu porodu.
Zapis KTG jest częścią dokumentacji medycznej
Podstawę prawną stanowi ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Zgodnie z art. 23 pacjent ma prawo dostępu do dokumentacji dotyczącej swojego stanu zdrowia i udzielonych świadczeń. Dokumentację prowadzi, przechowuje i udostępnia podmiot leczniczy, czyli w tym przypadku najczęściej szpital prowadzący poród.
„Pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia” — stanowi art. 23 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
We wniosku należy wyraźnie wymienić zapis KTG. Ogólne żądanie „dokumentacji z pobytu” może zostać zrealizowane przez wydanie standardowego zestawu dokumentów bez papierowych wykresów albo pełnych danych zapisanych przez urządzenie. Najbezpieczniej zażądać kompletnej dokumentacji z całego pobytu na oddziale położniczym, ze szczególnym wskazaniem wszystkich zapisów kardiotokograficznych.
Wniosek powinien obejmować między innymi:
- wszystkie wydruki i elektroniczne zapisy KTG wykonane podczas przyjęcia, porodu oraz obserwacji położniczej;
- kartę przebiegu ciąży i porodu, partogram, historię choroby, zlecenia lekarskie oraz wpisy lekarzy i położnych;
- wyniki badań matki i dziecka, dokumentację noworodka, skalę Apgar oraz wyniki gazometrii krwi pępowinowej, jeżeli badanie wykonano.
Nie należy ograniczać wniosku do wypisu ze szpitala. Karta informacyjna jest podsumowaniem hospitalizacji, a nie kompletnym zapisem czynności podejmowanych podczas porodu.
Jak złożyć wniosek o kopię KTG
Rzecznik Praw Pacjenta wskazuje, że wniosek o udostępnienie dokumentacji może zostać złożony w dowolnej formie. Placówka nie powinna uzależniać realizacji prawa pacjenta od użycia konkretnego formularza, osobistego stawiennictwa ani podania powodu, dla którego dokumenty są potrzebne. Wniosek można przekazać pisemnie, elektronicznie, pocztą lub bezpośrednio w szpitalu, z zachowaniem procedury identyfikacji pacjentki.
W treści należy podać dane pozwalające odnaleźć dokumentację: imię i nazwisko, numer PESEL, datę hospitalizacji, datę porodu, nazwę oddziału oraz preferowaną formę odbioru. Warto również poprosić o potwierdzenie, że przekazany materiał obejmuje wszystkie dostępne odcinki zapisu KTG.
Przykładowa treść żądania może brzmieć:
„Wnoszę o udostępnienie pełnej dokumentacji medycznej dotyczącej hospitalizacji i porodu w dniach […] wraz ze wszystkimi papierowymi oraz elektronicznymi zapisami KTG, partogramem, kartą obserwacji, wpisami personelu i dokumentacją noworodka”.
Pacjentka może otrzymać dokumentację:
- do wglądu w placówce;
- jako kopię, wydruk, wyciąg lub odpis;
- elektronicznie;
- na informatycznym nośniku danych;
- w określonych ustawowo sytuacjach jako oryginał wydany za pokwitowaniem i z obowiązkiem zwrotu.
Pełny wykaz form udostępniania publikuje Rzecznik Praw Pacjenta. Placówka ma również obowiązek wysłać dokumentację pocztą, gdy pacjent tego zażąda, choć może naliczyć faktyczne koszty przesyłki.
Pierwsza kopia dokumentacji jest bezpłatna
Pierwsze udostępnienie dokumentacji pacjentowi albo jego przedstawicielowi ustawowemu w żądanym zakresie jest bezpłatne. Reguła obejmuje każdy dokument wydawany po raz pierwszy. Jeżeli pacjentka otrzymała wcześniej wypis, ale nie dostała zapisu KTG, pierwsze udostępnienie samych wykresów i pozostałych niewydanych dokumentów również nie powinno podlegać opłacie.
„Pierwsza kopia dokumentacji medycznej powinna być wydana pacjentowi za darmo” — wyjaśnia Rzecznik Praw Pacjenta w informacji dotyczącej zasad pobierania opłat.
Za kolejne kopie tego samego zakresu placówka może pobrać opłatę w granicach określonych ustawą. Limity są powiązane z przeciętnym wynagrodzeniem i zmieniają się wraz z jego wysokością. Szpital nie może jednak wprowadzić opłaty przekraczającej ustawowe maksimum.
Pacjentka powinna zachować:
- kopię wysłanego wniosku;
- potwierdzenie jego doręczenia;
- odpowiedź szpitala;
- potwierdzenie odbioru dokumentacji;
- wykaz przekazanych plików, stron lub wydruków.
Takie zabezpieczenie pozwala ustalić, kiedy zażądano dokumentów i jaki zakres został faktycznie wydany.
Ile czasu szpital ma na wydanie dokumentacji
Przepisy nie ustanawiają jednego terminu wyrażonego konkretną liczbą dni. Dokumentacja powinna zostać udostępniona bez zbędnej zwłoki, czyli tak szybko, jak pozwalają na to czynności organizacyjne potrzebne do identyfikacji, skopiowania i bezpiecznego przekazania danych. Rzecznik Praw Pacjenta podkreśla, że wydania dokumentów nie można uzależniać od wcześniejszej wizyty u lekarza ani od przedstawienia uzasadnienia wniosku.
„Udostępnianie dokumentacji medycznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki” — wskazuje Rzecznik Praw Pacjenta w wytycznych dla pacjentów i podmiotów leczniczych.
Jeżeli placówka nie odpowiada, odmawia wydania KTG albo twierdzi, że dokument nie jest częścią dokumentacji, pacjentka powinna zażądać pisemnego stanowiska. Następnie może zwrócić się do Rzecznika Praw Pacjenta, opisując przebieg sprawy i dołączając wniosek oraz odpowiedź szpitala.
Dlaczego zapis KTG może mieć znaczenie dowodowe
Zapis KTG przedstawia przebieg monitorowania w określonym przedziale czasu. Biegły może zestawić go z momentem podania leków, rozpoczęciem parcia, zgłoszeniem niepokojących objawów, decyzją o zakończeniu porodu zabiegowo lub wykonaniu cięcia cesarskiego. Analiza wymaga wiedzy specjalistycznej i nie powinna opierać się wyłącznie na wyglądzie wykresu ocenianym przez osobę bez przygotowania medycznego.
Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników dotyczące śródporodowego monitorowania stanu płodu opisują zasady interpretowania zapisów i postępowania zależnie od obrazu klinicznego. Towarzystwo opublikowało aktualne rekomendacje 1 sierpnia 2025 roku.
W postępowaniu sądowym dokumentacja nie jest oceniana osobno od pozostałych dowodów. Sąd może dopuścić opinię biegłego z zakresu położnictwa, ginekologii, neonatologii lub innych specjalności. Orzeczenia dostępne w oficjalnym Portalu Orzeczeń pokazują sprawy, w których analizowano ciągłość monitorowania, godziny wykonania zapisów oraz możliwość odtworzenia stanu płodu na podstawie dokumentacji. W jednej ze spraw sąd wskazał, że brak zapisów KTG uniemożliwiał zweryfikowanie, czy w danym okresie występowało zagrożenie niedotlenieniem.
Brak fragmentu zapisu nie przesądza automatycznie o odpowiedzialności personelu. Może jednak utrudnić rekonstrukcję przebiegu zdarzeń i ocenę, czy monitorowanie oraz reakcje medyczne były właściwe w konkretnych okolicznościach.
Jak długo szpital przechowuje zapis KTG
Zasadniczy okres przechowywania dokumentacji medycznej wynosi 20 lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Dokumentacja dotycząca dzieci do ukończenia drugiego roku życia jest przechowywana przez 22 lata. Ustawa przewiduje również szczególne okresy dla określonych kategorii dokumentów, między innymi 30 lat w przypadku dokumentacji związanej ze zgonem pacjenta wskutek uszkodzenia ciała lub zatrucia.
W przypadku zapisu KTG z porodu znaczenie może mieć to, w czyjej dokumentacji został formalnie umieszczony: matki, dziecka albo w obu zbiorach. Dlatego we wniosku należy wskazać zarówno dokumentację pacjentki, jak i dokumentację noworodka, jeżeli osoba składająca wniosek działa jako jego przedstawiciel ustawowy.
Nie ma obowiązku czekania na spór, reklamację lub opinię lekarza. Kopię można uzyskać po każdym porodzie, niezależnie od tego, czy przebieg hospitalizacji budzi zastrzeżenia. Wcześniejsze wystąpienie o kompletny materiał ogranicza ryzyko, że pacjentka otrzyma jedynie skrócony zestaw dokumentów i dopiero po dłuższym czasie odkryje brak wykresów, godzinowych zapisów albo części dokumentacji noworodka.
Przeczytaj także inne przydatne materiały na stronie urazyokoloporodowe.pl. Znajdziesz tam ważne informacje o urazach okołoporodowych, możliwych powikłaniach, diagnostyce, leczeniu oraz prawach rodziców. Polecamy również przeczytać: Co spakować w 20 minut, gdy niemowlę nagle trafia do szpitala? Lista dla dziecka i rodzica na start
